Ασφαλιστικό μέρος 1ο

Το ασφαλιστικό σύστημα όπως είναι γνωστό έχει τρείς πυλώνες στήριξης:

1. τους εργαζόμενους, που θέλουν - δε θέλουν πληρώνουν κανονικά τις εισφορές τους
2. τις επιχειρήσεις, που όπως γνωρίζουμε, εισφοροδιαφεύγουν σε μεγάλο ποσοστό και με ποσά αστρονομικά
3. και το κράτος, που όπως επίσης όλοι γνωρίζουμε, χρωστά τεράστια ποσά στα Ταμεία

Η "κοινή" λογική λέει πως ένα νέο - και καλύτερο - ασφαλιστικό νομοσχέδιο θα χτυπούσε την εισφοροδιαφυγή και θα έβαζε μια τάξη στις κρατικές οφειλές.

Η ελληνική λογική (ή γαλάζια τουλάχιστον) λέει πως αυτοί οι δύο πυλώνες πρέπει να μείνουν ανενόχλητοι, και να χτυπηθεί ο πρώτος, ο πιο αδύναμος να αντιδράσει. Γιατί ο πρώτος είναι ο λαουτζίκος, ο δεύτερος είναι τα κολλητάρια μας, και ο τρίτος είναι... εμείς!

Εξάλλου υπάρχει "νωπή λαϊκή εντολή", αυτή με τα τρία "δεν", που περιέργως έγιναν "θα" την επομένη των εκλογών.

Γιατί όμως τέτοια αντιμετώπιση προς τον κοινό πολίτη, τον μη προνομιούχο;

Μα γιατί αυτή η κυβέρνηση τον μη προνομιούχο τον βλέπει ως ψηφοφόρο κάθε 3-4 χρόνια, και τίποτε περισσότερο. Τα Σαββατόβραδα με επιχειρηματίες πάνε οι υπουργοί σε ταβέρνες και κυριλέ εστιατόρια για φαγητό, δεν πάνε με εργάτες των - λιγοστών - ελληνικών βιομηχανιών, ούτε με δασκάλους, ούτε με ντελιβεράδες. Και τα καλοκαίρια δεν πάνε στα νησιά με τα γιώτ των εμποροϋπαλλήλων ή των λιμενεργατών... Εξάλλου οι δεξιές κυβερνήσεις πιστεύουν στη με κάθε τρόπο στήριξη της επιχειρηματικότητας. Αυτή είναι καη η έννοια της λέξης "φιλελευθερισμός", ελευθερία (λέγε με "ασυδοσία") στους επιχειρηματίες. Όσο ο κοινός έλληνας πιστεύει τα προεκλογικά τους φούμαρα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να αλλάξει αυτή η κατάσταση.

Το ίδιο περίπου θα έκανε και το πράσινο κόμμα, τέτοια δείγματα γραφής έχει δώσει. Όταν προ ετών ετέθη ζήτημα να δωθούν στη δημοσιότητα οι επιχειρήσεις που κερδοσκοπούσαν, ο Τσοχατζόπουλος εξανέστη: "όχι σε αστυνομικά μέτρα!" ανέκραξε, αγανακτώντας απέναντι σε μια τόσο εξοντωτική ενέργεια. "άσε", σου λέει, "να τους βάλουμε καλύτερα ένα προστιμάκι που, αν φιλοτιμηθούν, θα πληρώσουν". Μερικούς μήνες αργότερα έκανε ένα μυθικό γάμο στο Παρίσι, φέρνοντας τους καλεσμένους του από την Ελλάδα με μισθωμένο jet και βάζοντάς τους σε πανάκριβο ξενοδοχείο. Γενικώτερα το ΠΑΣΟΚ άφησε την εισφοροδιαφυγή να θεριέψει (μαζί με αναρίθμητες άλλες εκφάνεις της νεοελληνικής λαμογιάς), άφησε τα χρέη του κράτους προς τα ταμεία να διογκωθούν και περιόρισε όσο μπόρεσε τα ασφαλιστικά δικαιώματα με διάφορους νόμους που ψήφισε. Τώρα παριστάνει τον μπροστάρη των αγώνων κατά του νέου νόμου. Αν το ΠΑΣΟΚ είχε βγεί κυβέρνηση θα είχε κάνει τα εξής: θα είχε αφήσει ανενόχλητη την εισφοροδιαφυγή για τους ίδιους λόγους με τη ΝΔ, θα είχε αφήσει τις κρατικές οφειλές στα ίδια επίπεδα, και πάλι για τους ίδιους λόγους με τη ΝΔ (ο κρατικός κορβανάς είναι για να εξυπηρετούνται οι ημέτεροι με "ειδικούς λογαριασμούς" και μιλημένες συμβάσεις δημοσίων έργων, όχι για να λύνονται λαϊκά προβλήματα), και ως προς τον ίδιο τον έρμο τον ασφαλισμένο θα είχε πάρει λίγο πιο ήπια - αρνητικά βεβαίως - μέτρα, απλά γιατί τον φοβάται στις επόμενες εκλογές περισσότερο από τη ΝΔ. Εξάλλου ο νόμος Ρέππα έδειξε ξεκάθαρα τις πραγματικές τους προθέσεις (τότε που ήταν σειρά της νουδούλας να κόπτεται υπέρ των πληττόμενων ασφαλισμένων). Σε όσα λόγια πασόκων έχω διαβάσει ή ακούσει, δεν έχω δει μια νύξη στο θέμα της πάταξης όχι της εισφοροδιαφυγής, αφού αυτή είναι μόνο μια λέξη που δεν ψηφίζει, αλλά όσων επιχειρηματιών εισφοροδιαφεύγουν (αυτοί δεν είναι λέξεις, είναι πορτοφόλια, και μάλιστα μεγάλα). Ούτε έχω δει κάτι για ακύρωση του ασφαλιστικού νομοσχεδίου αν και όταν το ΠΑΣΟΚ γίνει πάλι κυβέρνηση. Όπως έγραψα παραπάνω, τα ίδια κατά 90% και εκείνοι προκρίνουν ενδομύχως ως μέτρα, απλά τώρα το κρύβουν, όπως και ο Κων/νος Καραμανλής ο ΙΙ ο Μουρόχαυλος το έκρυψε με εκείνα τα τρία "δέν" που μόνο οι αφελείς πίστεψαν και τώρα κλαψουρίζουν αφού τον ψήφισαν.

Πάντως από σήμερα πιστεύω πως το ασφαλιστικό σύστημα ονομάζεται έτσι γιατί απλά λειτουργεί προς όφελος των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιριών.


(του μπι κοντίνιουντ)