Κυρ Σωκράτη κυρ Σωκράτη...
Ένας προπονητής είτε κατέχει το άθλημα στις τεχνικές του λεπτομέρειες, είτε όχι.
Είτε έχει ισχυρή προσωπικότητα ώστε να επιβάλλεται στους παίκτες, είτε όχι.
Οι προπονητές δεν έχουν "καλές μέρες" και "κακές μέρες", δεν έχουν σκαμπανεβάσματα
Αφού ο Λεμονής στάθηκε ικανός να στήσει θαυμάσια, κατά γενική ομολογία, την ομάδα απέναντι στην Ρεάλ στη Μαδρίτη, κάθε αμφιβολία για την αξία του εξέλειπε. Στα παιχνίδια της ευρώπης φέτος είδαμε έναν άλλο γαύρο που ποτέ δεν είχαμε ξαναδεί, ένα γαύρο που έπαιζε σαν ομάδα, όχι σαν έντεκα μονάδες.
Οι παίκτες είναι αυτοί που καλούνται να τα δίνουν όλα, να παίζουν μυαλωμένα και συγκεντρωμένα, σε κάθε αγώνα. Αυτή είναι η πρόκληση στην οποία καλούνται να ανταποκριθούν.
Κι όταν οι παίκτες κάνουν γκέλες, αφήνουν τρύπες, δεν μαρκάρουν στενά, δεν δείχνουν κινητικότητα στην επίθεση, ενώ τα έκαναν όλα αυτά μια χαρούλα στα παιχνίδια της ευρώπης, τότε αυτούς πρέπει να καταχεριάσεις... αντί να τους αφήνεις στο απυρόβλητο... σαν πριμαντόνες...
Χθες βράδυ ο Τάκης κοιμήθηκε σαν προβατάκι κυρ Σωκράτη... Ο Σεγκούρα στριφογύριζε... Εσύ;;;
Δευτέρα 31 Μαρτίου 2008
Πέμπτη 27 Μαρτίου 2008
Ζαχοπουλιάδα
Τι έμαθα από αυτή την υπόθεση:
- Η ανεργία, αλλά και η υπεροχή του δημοσίου έναντι του ιδιωτικού τομέα σε ό,τι αφορά στον εργαζομενο, είναι τέτοιες, που μια εμφανίσιμη νέα γυναίκα είναι πρόθυμη να προσφέρει το κορμί της σε οποιοδήποτε άτομο, οσοδήποτε απωθητικό, προκειμένου να εξασφαλίσει μια θέση στο δημόσιο
- Μπορεί να είσαι υπουργός, αν όμως ο γενικός γραμματέας του υπουργείου σου είναι κολλητάρι του πρωθυπουργού, θα φάς πίκρα....
- Μεγάλα ποσά από τον προϋπολογισμό, δηλαδή χρήματα του ελληνικού λαού, διατίθενται αδιαφανώς και υπογείως σε ημέτερους. Αυτό εξηγεί και μερικά απο τα 8κύλινδρα SUV που κυκλοφορούν στους δρόμους
- Ο Θέμος είναι όσο λέρα νόμιζα
- O Makis είναι η μόνη ελπίδα του γένους για αποκατάσταση της ηθικής τάξης
- Καλό είναι να αυτοκτονεί κανείς πέφτοντας από τον 5ο όροφο και πάνω, διαφορετικά θα γίνει ρόμπα και θα υποφέρει και πολύ. Α, και θα πιάσει κι ένα κρεββάτι εντατικής, δε μας περισσεύουν...
- Ένα νοσοκομείο είναι ο ιδανικός χώρος να κρυφτεί κανείς από τη δικαιοσύνη, οι γιατροί αν δεν κάνεις τα 100μ σε κάτω από 11" δεν αφήνουν τους ανακριτές να σε πλησιάσουν.
Τρίτη 25 Μαρτίου 2008
Περί οδικής ασφάλειας στις πόλεις
Έχει γίνει εθνικό σπορ η παραβίαση του κόκκινου.
Το να ξεκικά κάποιος (ειδικά αν οδηγεί μοτοσυκλέτα) όταν ανοίγει το πράσινο συνιστά απόπειρα αυτοκτονίας, είναι θέμα ημερών να σκοτωθεί ή να βρεθεί για μήνες σε ένα νοσοκομείο.
Δεν μιλάμε για έναν που παραβιάζει το κόκκινο αλλα για τρεις και τέσσερις ανά λωρίδα στο ίδιο ρεύμα κίνησης.
Και μιλάμε επίσης για παράβαση που εξ ορισμού γίνεται με το γκάζι στο πάτωμα "για να προλάβω". Οπότε η σύγκρουση θα είναι σίγουρα σφοδρή.
Η Τροχαία κοιμάται. Αν έβαζαν δύο άτομα στη διασταύρωση Ηπείρου-3ης Σεπτεμβρίου θα πιανόταν το χέρι τους να κόβουν κλήσεις. Ίσως γι' αυτό δεν θέλουν να μπουν στον κόπο. Δημόσιοι υπάλληλοι είναι κι αυτοί...
Επίσης έχουμε το άλλο, πλησιάζω, κόβω κίνηση, και περνάω με κόκκινο. Κάτι σαν τον κλεφτοκοτά.
Οι γαλονάδες στη διεύθυνση της Τροχαίας κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου. Ίσως αν χάσουν δικό τους άνθρωπο από κάποιο αλήτη που πέρασε πατημένος με βαθύ κόκκινο να ξυπνήσουν. Καλά ξυπνητούρια, κοθώνια!
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με τους επίδοξους Σουμάχερ (ή Ραϊκόνεν πλέον) στον Κηφισσό ή στην Πέτρου Ράλλη, σφήνες και γκάζια δίχως αύριο. Την άλλη μέρα "ο οδηγός έχασε τον έλεγχο του οχήματος και κατέληξε σε στύλο της ΔΕΗ...", μα δεν έχασε τον έλεγχο του οχήματος, τον έλεγχο του εγκεφάλου του έχασε...
Τέτοια αλήτικη συμπεριφορά πρέπει να τιμωρείται με εξάντληση της αυστηρότητας του νόμου, και εδώ πιστεύω πως πρέπει να θεσπιστεί κάτι νέο, το εξής: με κάθε νέα παράβαση το πρόστιμο να διπλασιάζεται. Κάποια στιγμή, θα το πιάσει το μήνυμα ο κάφρος... Επίσης μπορεί να θεσπιστεί κάτι που ήδη ισχύει στις σκανδιναυικές χώρες: το πρόστιμο να είναι συνάρτηση του εισοδήματος του παραβάτη, ώστε τα γερά τιμόνια των Β.Π. να πονάνε όσο και τα γερά τιμόνια του Περιστερίου. Να μη μπορεί εύκολα να καθαρίσει ο μπαμπάς.
Και για τα πιτσιρίκια που τώρα πάνε Δημοτικό ή Γυμνάσιο, παιδεία, παιδεία και παιδεία οδηγική. Όσα πάνε Λύκειο, προλαβαίνουν -δεν προλαβαίνουν να πάρουν τις σωστές βάσεις.
Το να ξεκικά κάποιος (ειδικά αν οδηγεί μοτοσυκλέτα) όταν ανοίγει το πράσινο συνιστά απόπειρα αυτοκτονίας, είναι θέμα ημερών να σκοτωθεί ή να βρεθεί για μήνες σε ένα νοσοκομείο.
Δεν μιλάμε για έναν που παραβιάζει το κόκκινο αλλα για τρεις και τέσσερις ανά λωρίδα στο ίδιο ρεύμα κίνησης.
Και μιλάμε επίσης για παράβαση που εξ ορισμού γίνεται με το γκάζι στο πάτωμα "για να προλάβω". Οπότε η σύγκρουση θα είναι σίγουρα σφοδρή.
Η Τροχαία κοιμάται. Αν έβαζαν δύο άτομα στη διασταύρωση Ηπείρου-3ης Σεπτεμβρίου θα πιανόταν το χέρι τους να κόβουν κλήσεις. Ίσως γι' αυτό δεν θέλουν να μπουν στον κόπο. Δημόσιοι υπάλληλοι είναι κι αυτοί...
Επίσης έχουμε το άλλο, πλησιάζω, κόβω κίνηση, και περνάω με κόκκινο. Κάτι σαν τον κλεφτοκοτά.
Οι γαλονάδες στη διεύθυνση της Τροχαίας κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου. Ίσως αν χάσουν δικό τους άνθρωπο από κάποιο αλήτη που πέρασε πατημένος με βαθύ κόκκινο να ξυπνήσουν. Καλά ξυπνητούρια, κοθώνια!
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με τους επίδοξους Σουμάχερ (ή Ραϊκόνεν πλέον) στον Κηφισσό ή στην Πέτρου Ράλλη, σφήνες και γκάζια δίχως αύριο. Την άλλη μέρα "ο οδηγός έχασε τον έλεγχο του οχήματος και κατέληξε σε στύλο της ΔΕΗ...", μα δεν έχασε τον έλεγχο του οχήματος, τον έλεγχο του εγκεφάλου του έχασε...
Τέτοια αλήτικη συμπεριφορά πρέπει να τιμωρείται με εξάντληση της αυστηρότητας του νόμου, και εδώ πιστεύω πως πρέπει να θεσπιστεί κάτι νέο, το εξής: με κάθε νέα παράβαση το πρόστιμο να διπλασιάζεται. Κάποια στιγμή, θα το πιάσει το μήνυμα ο κάφρος... Επίσης μπορεί να θεσπιστεί κάτι που ήδη ισχύει στις σκανδιναυικές χώρες: το πρόστιμο να είναι συνάρτηση του εισοδήματος του παραβάτη, ώστε τα γερά τιμόνια των Β.Π. να πονάνε όσο και τα γερά τιμόνια του Περιστερίου. Να μη μπορεί εύκολα να καθαρίσει ο μπαμπάς.
Και για τα πιτσιρίκια που τώρα πάνε Δημοτικό ή Γυμνάσιο, παιδεία, παιδεία και παιδεία οδηγική. Όσα πάνε Λύκειο, προλαβαίνουν -δεν προλαβαίνουν να πάρουν τις σωστές βάσεις.
Κυριακή 23 Μαρτίου 2008
Για τό κυκλοφοριακό στις μεγάλες πόλεις
Η μέση ωριαία ταχύτητα των ΙΧ είναι χαμηλώτερη από πεζού, τα νεύρα των οδηγών χορδές ηλεκτρικού βιολιού, τι φταίει; υπάρχει κάποια λύση; πρέπει να ψηφιστούν κάποιοι νέοι νόμοι ίσως;
πιστεύω πως δεν χρειάζεται τίποτε τέτοιο
για την ακρίβεια δεν χρειάζεται τίποτε νέο απολύτως
αρκεί να παταχθεί το παράνομο παρκάρισμα και η κίνηση στις λεωφορειολωρίδες, και το κυκλοφοριακό λύθηκε κατά πολύ μεγάλο ποσοστό, τέτοιο που να κάνει την τωρινή κατάσταση να φαίνεται σαν κακό όνειρο
Η συντριπτική πλειοψηφία όσων κυκλοφορούν στο λεκανοπέδιο ποντάρουν στην ασυδοσία του παράνομου παρκαρίσματος, με την ανοχή βέβαια της τροχαίας που απλά αδιαφορεί
Διπλοπαρκάρισμα, στα πεζοδρόμια, στις γωνίες, σε σημεία πρόσβασης ατόμων με ειδικές ανάγκες, όπου βρούν, συχνά με την "κολυμβήθρα του σιλωάμ", το αλάρμ αναμμένο (φαίνεται πως όταν το αμάξι έχει αλάρμ, δεν ενοχλεί, κατά κάποιο μαγικό τρόπο).
Πάνε στο ράφτη, στο περίπτερο για τσιγάρα, στην εφορία για "5 λεπτάκια", στο ΙΚΑ, σε επαγγελματικά ραντεβού, για ψώνια, παντού, με το ΙΧ. Κι όταν φτάσουν τα 50 κι έχουν υπερβεί τα 100 κιλά λόγω καθιστικής ζωής και αρχίσουν τα προβλήματα καρδιάς και τα αρθριτικά, τα ρίχνουν στην κακή τύχη τους. Για να πάρουν τα ΜΜΜ, αξιώνουν να γίνει σταθμός μετρό στα 100 το πολύ μέτρα από το σπίτι τους και από τη δουλειά τους. Αν τους πετύχει μπάτσος και τους κάνει παρατήρηση, μυξοκλαίγονται για τα "5 λεπτάκια" που κάθησαν. Αν τους την πει πολίτης, τον στέλνουν να πάει να συνουσιαστεί.
Συμβαίνει και το άλλο χαριτωμένο: κάθε καλοκαίρι, με τη λογική "έλα μωρέ καλοκαίρι είναι, δεν κυκλοφορούν πολλοί, δεν θα με γράψουν... " ξεκινά το παρκάρισμα σε δρόμους που μέχρι τότε κανείς δεν πάρκαρε. Και όταν έλθει ο Σεπτέμβριος, βλεποντας πως κανείς δεν έφαγε κλήση, συνεχίζουν απλά να παρκάρουν... Κάθε χρόνο, με αυτή τη μέθοδο, πολλοί κεντρικοί δρόμοι αποκτούν μια σειρά παρκαρισμένα σε κάθε πλευρά τους...
Με παρόμοια "γιατί έτσι γουστάρω ρε φίλε..." λογική - ή μάλλον "λογική" - οι περισσότεροι ΙΧήδες και όλοι οι ταρίφες αλωνίζουν στις λεωφορειολωρίδες, εκμεταλλευόμενοι την απουσία αστυνόμευσης. Συχνά μάλιστα παρκάρουν πάνω σ' αυτές...
Αν αυτή η αντικοινωνική, τελικά, συμπεριφορά κοπεί, έληξε το θέμα, απλά με εφαρμογή των υφιστάμενων νόμων, που, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι, υπάρχουν μόνο στα χαρτιά (οι νόμοι περί αυθαιρέτων μου έρχονται πρώτοι στο μυαλό)
αφαιρώντας τα παράνομα παρκαρισμένα, λύνεις το πρόβλημα με δύο τρόπους ταυτόχρονα:
1. μειώνονται τα ΙΧ, αφού πάρα πολλοί θα τα αφήνουν σπίτι φοβούμενοι την κλήση παρκαρίσματος (που τώρα πέφτει σπάνια σε σχέση με τον αριθμό παραβάσεων)
2. "πλαταίνεις" τους δρόμους, αφού προφανώς τα διπλοπαρκαρισμένα κόβουν μια λωρίδα (και ορισμένες φορές δύο, αφού υπάρχουν ηλίθιοι που διπλοπαρκάρουν δεξιά, παρότι βλέπουν πως κάποιοι έχουν ήδη διπλοπαρκάρει αριστερά, παράδειγμα η 3ης Σεπτεμβρίου).
είναι σαν να έχεις ένα κλάσμα, και ταυτόχρονα να αυξάνεις τον αριθμητή και να μειώνεις τον παρανομαστή, με μία κίνηση
βέβαια αυτό προϋποθέτει πως θα βελτιωθούν τα ΜΜΜ, πράγμα που απαιτεί πόρους. Ωστόσο τα πρόστιμα που θα πέσουν σε όσους παρκάρουν παράνομα θα είναι τόσα, τους πρώτους μήνες, που θα γίνει μια καλή αρχή για τη χρηματοδότηση της βελτίωσης των ΜΜΜ. Με τον τρόπο αυτό όσοι λειτουργούν ετσιθελικά κοιτώντας μόνο τον εαυτούλη τους θα χρηματοδοτήσουν ένα έργο για το κοινό καλό. Και εννοείται πως αν ο λεωφορειολωρίδες πάψουν να είναι τέτοιες μόνο στο όνομα, θα αυξηθούν αυτομάτως οι μέσες ωριαίες ταχύτητες των λεωφορείων και τρόλλεϋ.
πιστεύω πως δεν χρειάζεται τίποτε τέτοιο
για την ακρίβεια δεν χρειάζεται τίποτε νέο απολύτως
αρκεί να παταχθεί το παράνομο παρκάρισμα και η κίνηση στις λεωφορειολωρίδες, και το κυκλοφοριακό λύθηκε κατά πολύ μεγάλο ποσοστό, τέτοιο που να κάνει την τωρινή κατάσταση να φαίνεται σαν κακό όνειρο
Η συντριπτική πλειοψηφία όσων κυκλοφορούν στο λεκανοπέδιο ποντάρουν στην ασυδοσία του παράνομου παρκαρίσματος, με την ανοχή βέβαια της τροχαίας που απλά αδιαφορεί
Διπλοπαρκάρισμα, στα πεζοδρόμια, στις γωνίες, σε σημεία πρόσβασης ατόμων με ειδικές ανάγκες, όπου βρούν, συχνά με την "κολυμβήθρα του σιλωάμ", το αλάρμ αναμμένο (φαίνεται πως όταν το αμάξι έχει αλάρμ, δεν ενοχλεί, κατά κάποιο μαγικό τρόπο).
Πάνε στο ράφτη, στο περίπτερο για τσιγάρα, στην εφορία για "5 λεπτάκια", στο ΙΚΑ, σε επαγγελματικά ραντεβού, για ψώνια, παντού, με το ΙΧ. Κι όταν φτάσουν τα 50 κι έχουν υπερβεί τα 100 κιλά λόγω καθιστικής ζωής και αρχίσουν τα προβλήματα καρδιάς και τα αρθριτικά, τα ρίχνουν στην κακή τύχη τους. Για να πάρουν τα ΜΜΜ, αξιώνουν να γίνει σταθμός μετρό στα 100 το πολύ μέτρα από το σπίτι τους και από τη δουλειά τους. Αν τους πετύχει μπάτσος και τους κάνει παρατήρηση, μυξοκλαίγονται για τα "5 λεπτάκια" που κάθησαν. Αν τους την πει πολίτης, τον στέλνουν να πάει να συνουσιαστεί.
Συμβαίνει και το άλλο χαριτωμένο: κάθε καλοκαίρι, με τη λογική "έλα μωρέ καλοκαίρι είναι, δεν κυκλοφορούν πολλοί, δεν θα με γράψουν... " ξεκινά το παρκάρισμα σε δρόμους που μέχρι τότε κανείς δεν πάρκαρε. Και όταν έλθει ο Σεπτέμβριος, βλεποντας πως κανείς δεν έφαγε κλήση, συνεχίζουν απλά να παρκάρουν... Κάθε χρόνο, με αυτή τη μέθοδο, πολλοί κεντρικοί δρόμοι αποκτούν μια σειρά παρκαρισμένα σε κάθε πλευρά τους...
Με παρόμοια "γιατί έτσι γουστάρω ρε φίλε..." λογική - ή μάλλον "λογική" - οι περισσότεροι ΙΧήδες και όλοι οι ταρίφες αλωνίζουν στις λεωφορειολωρίδες, εκμεταλλευόμενοι την απουσία αστυνόμευσης. Συχνά μάλιστα παρκάρουν πάνω σ' αυτές...
Αν αυτή η αντικοινωνική, τελικά, συμπεριφορά κοπεί, έληξε το θέμα, απλά με εφαρμογή των υφιστάμενων νόμων, που, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι, υπάρχουν μόνο στα χαρτιά (οι νόμοι περί αυθαιρέτων μου έρχονται πρώτοι στο μυαλό)
αφαιρώντας τα παράνομα παρκαρισμένα, λύνεις το πρόβλημα με δύο τρόπους ταυτόχρονα:
1. μειώνονται τα ΙΧ, αφού πάρα πολλοί θα τα αφήνουν σπίτι φοβούμενοι την κλήση παρκαρίσματος (που τώρα πέφτει σπάνια σε σχέση με τον αριθμό παραβάσεων)
2. "πλαταίνεις" τους δρόμους, αφού προφανώς τα διπλοπαρκαρισμένα κόβουν μια λωρίδα (και ορισμένες φορές δύο, αφού υπάρχουν ηλίθιοι που διπλοπαρκάρουν δεξιά, παρότι βλέπουν πως κάποιοι έχουν ήδη διπλοπαρκάρει αριστερά, παράδειγμα η 3ης Σεπτεμβρίου).
είναι σαν να έχεις ένα κλάσμα, και ταυτόχρονα να αυξάνεις τον αριθμητή και να μειώνεις τον παρανομαστή, με μία κίνηση
βέβαια αυτό προϋποθέτει πως θα βελτιωθούν τα ΜΜΜ, πράγμα που απαιτεί πόρους. Ωστόσο τα πρόστιμα που θα πέσουν σε όσους παρκάρουν παράνομα θα είναι τόσα, τους πρώτους μήνες, που θα γίνει μια καλή αρχή για τη χρηματοδότηση της βελτίωσης των ΜΜΜ. Με τον τρόπο αυτό όσοι λειτουργούν ετσιθελικά κοιτώντας μόνο τον εαυτούλη τους θα χρηματοδοτήσουν ένα έργο για το κοινό καλό. Και εννοείται πως αν ο λεωφορειολωρίδες πάψουν να είναι τέτοιες μόνο στο όνομα, θα αυξηθούν αυτομάτως οι μέσες ωριαίες ταχύτητες των λεωφορείων και τρόλλεϋ.
Περί Ιερώνυμου
Μέσα σε 1-2 μήνες ο νέος Αρχιεπίσκοπος:
- έδιωξε τις λιμουζίνες που είχε πάρει ο Χριστόδουλας
- παραιτήθηκε των διεκδικήσεων να ξυριστούν δέντρα στον Υμηττό για να γίνει νέο Συνοδικό Μέγαρο (θυμίζω πως ο Χριστόδουλας είχε δηλώσει πως η Ιερά Σύνοδος "ασφυκτιούσε" στο υφιστάμενο μέγαρο στο Κολωνάκι)
- διέταξε οικονομικό έλεγχο στην Cosa Chrisopigi
- χαμήλωσε τους τόνους στο Μακεδονικό
- πήρε ρεαλιστική και ψύχραιμη στάση στο θέμα του συμφώνου συμβίωσης δηλώνοντας πως κάτι πρέπει να προβλεφθεί για όσους δεν θρησκεύουν (δυστυχώς η Σύνοδος προτίμησε τις τσιρίδες, χαρακτηρίζοντας "πορνεία" κάθε σχέση που δεν θεμελιώθηκε σε εκκλησία). Μάλιστα όπως έμαθα αργότερα τα κονδύλια που έχουν μπει στην άκρη για το νέο μέγαρο θα τα διαθέσει για έργα κοινωνικού χαρακτήρα. Άξιος!
- τελικά, έδειξε τι σημαίνει να είσαι σωστός Ιεράρχης που δεν καβάλησε το καλάμι
Περί ποδοσφαίρου
τι σου λέει το άθλημα;
σου αρέσει; το παρακολουθείς με ευχαρίστηση;
σου προσφέρει θέαμα; συγκινήσεις; κάτι άλλο ίσως;
πιστεύεις πως υπερισχύει ο καλύτερος;
εστιάζω στο άθλημα, όχι στους περί το άθλημα παράγοντες, ούτε στους φιλάθλους, ούτε στους hooligans, μόνο στο άθλημα.
για μένα το άθλημα έχει τεράστιες δυνανότητες να γίνει συναρπαστικό αλλά πνίγεται από τους κανονισμούς που το (περι)ορίζουν
παίρνει κακό βαθμό στις δύο σημαντικότερες κατηγορίες
δηλαδή:
τι περιμένει κανείς, κατ' ελάχιστον, από ένα ομαδικό άθλημα με μπάλα;
δύο πράγματα
1. να κερδίζει η καλύτερη ομάδα
2. να προσφέρει θέαμα
ξεκινώ με το πρώτο
πόσες φορές δεν έχει τύχει να πούμε "κρίμα, η Β ομάδα υπερείχε, ήταν καλύτερα οργανωμένη, ήξερε τι ήθελε, αλλά δεν τα κατάφερε στις επτά ευκαιρίες που είχε, η άλλη ομάδα είχε δύο ευκαιρίες όλες κι όλες, αλλά την μια την έκανε γκολ..."
αυτό δεν σημαίνει πως η Β ομάδα ήταν καλύτερη; θα μου πείτε, "ναι αλλά δεν τα κατάφερε να σκοράρει!" θα επανέλθω σ' αυτό
πόσες φορές έχετε πει οι ίδιοι ή ακούσει κάτι τέτοιο από ανθρώπους του μπάσκετ;;; καμία, σίγουρα, εκεί αν είσαι καλύτερος αυτό καταγράφεται στο σκορ αδιάψευστα!!
πάω στο δεύτερο
ας υποθέσουμε πως έχετε την υποχρέωση να φτιάξετε ένα βίντεο με τις αξιόλογες φάσεις ενός αγώνα για ένα φίλο που έχασε τον αγώνα
πόσα λεπτά βίντεο θα καταλήξετε να φτιάξετε;
εγώ λέω γύρω στα 3 λεπτά, που θα αρκούν για τα γκολ φυσικά, καθώς και για τις ευκαιρίες που είχαν και οι δύο ομάδες
τι συμβαίνει στα υπόλοιπα 87 λεπτά;;;
αψιμαχίες κοντά στο κέντρο, αναρίθμητες λάθος πάσες, πολλά φάουλ, πλάγια άουτ, αδιάκοπες εναλλαγές κατοχής, με τις επιθέσεις να σκοντάφτουν στις ατσαλένιες άμυνες λίγο έξω - και μερικές φορές πολύ έξω - από τη μεγάλη περιοχή
πολύ συχνά περνούν 10 λεπτά για να δει κανείς ΕΝΑ σουτ! οσοδήποτε άστοχο, απλά ένα σουτ! πριν προλάβει κανείς να δοκιμάσει, κόβεται, και βέβαια δεν δοκιμάζει κανείς σουτ από τα 40 μέτρα αφού δεν έχει τύχη. Στο πρόσφατο παιχνίδι Chelsea - Γαύρων, ο Γαύρος έκανε το πρώτο σουτ στο 62'...
θα θέσω δύο άλλα ερωτήματα:
πόσα παιχνίδα περίπου θα έλεγες πως έχουν από 4 γκολ και πάνω;
θα έλεγα γύρω στο 10%, πολύ χοντρικά
πόσα απ' αυτά σου άρεσαν;
τολμώ να πώ, το 90%
πόσα παιχνίδια έχουν 2 , 1 ή και κανένα γκολ;
θα έλεγα γύρω στο 50%
πόσα απ' αυτά σου άρεσαν;
για μένα η απάντηση είναι γύρω στο 5%
πού καταλήγω;
μα στο ότι στο σκασμένο το άθλημα δεν μπαίνουν γκολ!!!
είναι τέτοια η εύνοια των κανονισμών προς την άμυνα σε σχέση με την επίθεση που είναι πάρα πολύ δύσκολο να μπεί το αλάτι του αθλήματος, αυτο που ανατρέπει καταστάσεις, αυτό που δίνει συγκινήσεις, αυτο που, επιτέλους, καταγράφει την υπεροχή του καλύτερου επί του χειρότερου
τόσοι και τόσοι αγώνες καταλήγουν 0-0!!! αν είναι δυνατόν! μα τίποτε;;;; νούλα;;; ωραία, ήταν ισοδύναμες οι ομάδες, έστω, χάθηκε να έληγε 3-3;;;;;
είναι εξάλλου προφανές πως όταν είναι πολύ δύσκολο να μπει γκολ, ο παράγοντας τύχη μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο
για παράδειγμα ενώ είμαστε στο 60ο λεπτό, ένα άστοχο κατά τα άλλα σουτ γκελάρει σε ένα πόδι ή πλάτι και τσακ, γκολάκι! το έχουμε δει τόσες φορές
και για τα υπόλοιπα 30 λεπτά η ομάδα που είχε την τύχη τραβάει 11 ανθρωπάκια πίσω από τη σέντρα και η άλλη χτυπιέται σαν φραπές και παίρνει... ξέρεις τι...
αντίθετα είναι χαρακτηριστικά τα λόγια των αθλητικογράφων στην τηλεόραση, όπου η παρουσίαση αγώνων που περιέχουν πολλά γκολ ξεκινά με τα λόγια "σε ένα συναρπαστικό παιχνίδι..." Ε μα βέβαια, αν το σκορ πάει, για παράδειγμα, 1-0 1-1 2-1 3-1 3-2 3-3 φυσικά και ήταν συναρπαστικό, με 6 γκολ...
αναρίθμητες φορές έχω παρακολουθήσει αγώνες μεταξύ διάσημων ομάδων σε εθνικό ή συλλογικό επίπεδο (κάθε άλλο παρά Νιγηρία-Ιαπωνία δηλαδή)
9 φορές στις 10 μετανοιώνω που σπατάλησα 90 λεπτά
σφιγμένες άμυνες, στενά μαρκαρίσματα, όλοι στο κέντρο να πάρουμε την υπεροχή εκεί που μετράει, προσοχή "μη φάμε γκολ!!!!" (λογικο αφού έτσι και βάλει γκολ μια ομάδα μετά είναι πολύ ευκολώτερο να κρατήσει το 1-0 από το να ανατρέψει η άλλη ομάδα το 1-0 και να νικήσει, αν τα βρει σκούρα απλά σε κάθε επίθεση φροντίζει να κλωτσάει τη μπαλίτσα μακριά και αυτό ήταν, περνάνε τα λεπτά... σφύριξέ το τιμημένο... φρρρτ, λήξη!)
χασμουρητά ατελείωτα
τελικά το μόνο που μετράει σε τέτοιους αγώνες είναι να δει κανεις ποιός θα νικήσει
έτσι και ξέρει κανείς το αποτέλεσμα, και δει και το 3λεπτο με τα καλύτερα στιγμιότυπα, τι λόγο έχει να κάτσει να δει τον αγώνα σε βίντεο αν του δοθεί μια τέτοια ευκαιρία;;;;
στο μπάσκετ ο όρος "τα καλύτερα στιγμιότυπα" δεν έχει νόημα, αν βγάλεις έξω τις ελεύθερες βολές, όλοι οι υπόλοιποι πόντοι που σημειώθηκαν είναι "τα καλύτερα στιγμιότυπα"!!!
θυμάμαι ένα αγώνα Αγγλία-Ελλάδα πριν περίπου 25 χρόνια, στην Αγγλία
φέραμε 0-0
αν δεν υπήρχε κάμερα στη μεριά που "κάναμε επίθεση", δεν θα χανόταν τίποτε
η Ελλάδα πέρασε τη σέντρα μόνο μια φορά, είχε μπεί ο Αρδίζογλου αλλαγή και με το γνωστό του τσαμπουκά πέρασε 2-3, πέρασε και τη σέντρα και φυσικά κόπηκε
η υπεροχή της Αγγλίας ήταν κάτι περισσότερο από συντριπτική, μιλάμε για το απόλυτο μονότερμα
και το σκορ 0-0, δηλαδή ισάξιες οι ομάδες στον αγώνα αυτό!!!
πανηγύριζε ο τύπος την επομενη μέρα στην Ελλάδα... ναι καλά...
τι συμβαίνει λοιπόν; γιατί δεν μπαίνουν γκολ; γιατί δεν νικάει ο καλύτερος;
ένα σωρό αιτίες
1. το βλαμμένο το offside: εκεί που πάει να γίνει φάση, φρρρρτ! offside! λες και ο κανόνας φτιάχτηκε ακριβώς για να κάνει το άθλημα πιο βαρετό!!! και τι με νοιάζει αν ο παίκτης δεν καλυπτόταν; ας πήγαιναν να τον κάλυπταν! έτσι θα αποσυμφοριζοταν και το κέντρο όπου γίνεται χαμός! υπάρχουν στιγμές που αν παγώσει κανείς την εικόνα, πιάνει στο κεντρο καμιά 10αριά παίκτες σε ένα τετράγωνο 5χ5! αν είναι δυνατόν! θα πιάσετε κοριούς άνθρωποι!!! πώς να περάσει η μπάλα μέσα από τέτοια πίεση;;;;
2. οι παίκτες είναι πάρα πολλοί, όσο κι αν αυτό φαίνεται αστείο. όταν φτιάχτηκαν οι κανονισμοί του αθλήματος οι παίκτες δεν είχαν τη φυσική κατάσταση που έχουν τώρα: είναι πλέον σε θέση να οργώνουν το γήπεδο και να γεμίζουν τρύπες εύκολα, με αποτέλεσμα η άμυνες να πνίγουν τις επιθέσεις, με το που παίρνει ο επιθετικός τη μπάλα πέφτουν δύο πάνω του και περιμένει τρίτος παραδίπλα. είναι χαρακτηριστικό ότι αγώνες όπου και οι δύο ομάδες καταλήγουν να παίζουν 10 με 10 λόγω αποβολών κατά κανόνα γίνονται πιο "περιπετειώδεις"
3. δεν υπάρχει περιορισμός σε φάουλ: θα πώ ένα μόνο πράγμα, φανταστείτε τι θα γινόταν στο μπάσκετ αν δεν υπήρχε όριο στον αριθμό φάουλ. έχουν φτάσει οι σχολιαστές να μιλούν για "έξυπνα" φάουλ, πράγμα φυσικό αφού ένα φάουλ δεν έχει καμία σημαντική συνέπεια, ανακόπτεται η επίθεση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε γκολ και όλα καλά!!! συχνότατα η χειρότερη ομάδα έχει διπλάσια φάουλ, γιατί να μην έχει; εύκολος και χωρίς κοστος τρόπος να φρεναριστεί η καλύτερη ομάδα!
4. το πέναλτυ είναι άδικο: πολύ συχνά δίνεται σε φάσεις που δεν μύριζαν γκολ, τη στιγμή που ένα πέναλτυ είναι σχεδόν σίγουρο γκολ. αντίθετα, κλαδέματα και τρικλοποδιές που γίνονται σε πολύ επιίνδυνες φάσεις για να κόψουν σχεδόν βέβαιο γκολ τιμωρούνται με ένα απλό φάουλ, απλά και μόνο γιατί έγιναν έξω από την περιοχή. Μας έπιασε ξαφνικά πάθος με την τοπογραφία!!
5. οι διαιτητές κάνουν εύκολα λάθος αφού δεν προλαβαίνουν να βρίσκονται κοντά στις φάσεις. στο μπάσκετ σε ένα πολύ μικρώτερο χώρο υπάρχουν 2 διαιτητές (και στο ΝΒΑ τρείς), στο ποδόσφαιρο παραμένει ένας κακομοίρης. και με τα γκολ να μπαίνουν με το σταγονόμετρο, ένα λάθος διαιτητή μπορεί κάλιστα να κρίνει το αποτέλεσμα! φανταστείτε ένα λάθος στο μπάσκετ, θα κρίνει ένα καλάθι, ένα ανάμεσα στα 30 περίπου που βάζει καθε ομάδα!!!
Πολύ θα ήθελα να έβλεπα τις παρακάτω αλλαγές κανονισμών:
σου αρέσει; το παρακολουθείς με ευχαρίστηση;
σου προσφέρει θέαμα; συγκινήσεις; κάτι άλλο ίσως;
πιστεύεις πως υπερισχύει ο καλύτερος;
εστιάζω στο άθλημα, όχι στους περί το άθλημα παράγοντες, ούτε στους φιλάθλους, ούτε στους hooligans, μόνο στο άθλημα.
για μένα το άθλημα έχει τεράστιες δυνανότητες να γίνει συναρπαστικό αλλά πνίγεται από τους κανονισμούς που το (περι)ορίζουν
παίρνει κακό βαθμό στις δύο σημαντικότερες κατηγορίες
δηλαδή:
τι περιμένει κανείς, κατ' ελάχιστον, από ένα ομαδικό άθλημα με μπάλα;
δύο πράγματα
1. να κερδίζει η καλύτερη ομάδα
2. να προσφέρει θέαμα
ξεκινώ με το πρώτο
πόσες φορές δεν έχει τύχει να πούμε "κρίμα, η Β ομάδα υπερείχε, ήταν καλύτερα οργανωμένη, ήξερε τι ήθελε, αλλά δεν τα κατάφερε στις επτά ευκαιρίες που είχε, η άλλη ομάδα είχε δύο ευκαιρίες όλες κι όλες, αλλά την μια την έκανε γκολ..."
αυτό δεν σημαίνει πως η Β ομάδα ήταν καλύτερη; θα μου πείτε, "ναι αλλά δεν τα κατάφερε να σκοράρει!" θα επανέλθω σ' αυτό
πόσες φορές έχετε πει οι ίδιοι ή ακούσει κάτι τέτοιο από ανθρώπους του μπάσκετ;;; καμία, σίγουρα, εκεί αν είσαι καλύτερος αυτό καταγράφεται στο σκορ αδιάψευστα!!
πάω στο δεύτερο
ας υποθέσουμε πως έχετε την υποχρέωση να φτιάξετε ένα βίντεο με τις αξιόλογες φάσεις ενός αγώνα για ένα φίλο που έχασε τον αγώνα
πόσα λεπτά βίντεο θα καταλήξετε να φτιάξετε;
εγώ λέω γύρω στα 3 λεπτά, που θα αρκούν για τα γκολ φυσικά, καθώς και για τις ευκαιρίες που είχαν και οι δύο ομάδες
τι συμβαίνει στα υπόλοιπα 87 λεπτά;;;
αψιμαχίες κοντά στο κέντρο, αναρίθμητες λάθος πάσες, πολλά φάουλ, πλάγια άουτ, αδιάκοπες εναλλαγές κατοχής, με τις επιθέσεις να σκοντάφτουν στις ατσαλένιες άμυνες λίγο έξω - και μερικές φορές πολύ έξω - από τη μεγάλη περιοχή
πολύ συχνά περνούν 10 λεπτά για να δει κανείς ΕΝΑ σουτ! οσοδήποτε άστοχο, απλά ένα σουτ! πριν προλάβει κανείς να δοκιμάσει, κόβεται, και βέβαια δεν δοκιμάζει κανείς σουτ από τα 40 μέτρα αφού δεν έχει τύχη. Στο πρόσφατο παιχνίδι Chelsea - Γαύρων, ο Γαύρος έκανε το πρώτο σουτ στο 62'...
θα θέσω δύο άλλα ερωτήματα:
πόσα παιχνίδα περίπου θα έλεγες πως έχουν από 4 γκολ και πάνω;
θα έλεγα γύρω στο 10%, πολύ χοντρικά
πόσα απ' αυτά σου άρεσαν;
τολμώ να πώ, το 90%
πόσα παιχνίδια έχουν 2 , 1 ή και κανένα γκολ;
θα έλεγα γύρω στο 50%
πόσα απ' αυτά σου άρεσαν;
για μένα η απάντηση είναι γύρω στο 5%
πού καταλήγω;
μα στο ότι στο σκασμένο το άθλημα δεν μπαίνουν γκολ!!!
είναι τέτοια η εύνοια των κανονισμών προς την άμυνα σε σχέση με την επίθεση που είναι πάρα πολύ δύσκολο να μπεί το αλάτι του αθλήματος, αυτο που ανατρέπει καταστάσεις, αυτό που δίνει συγκινήσεις, αυτο που, επιτέλους, καταγράφει την υπεροχή του καλύτερου επί του χειρότερου
τόσοι και τόσοι αγώνες καταλήγουν 0-0!!! αν είναι δυνατόν! μα τίποτε;;;; νούλα;;; ωραία, ήταν ισοδύναμες οι ομάδες, έστω, χάθηκε να έληγε 3-3;;;;;
είναι εξάλλου προφανές πως όταν είναι πολύ δύσκολο να μπει γκολ, ο παράγοντας τύχη μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο
για παράδειγμα ενώ είμαστε στο 60ο λεπτό, ένα άστοχο κατά τα άλλα σουτ γκελάρει σε ένα πόδι ή πλάτι και τσακ, γκολάκι! το έχουμε δει τόσες φορές
και για τα υπόλοιπα 30 λεπτά η ομάδα που είχε την τύχη τραβάει 11 ανθρωπάκια πίσω από τη σέντρα και η άλλη χτυπιέται σαν φραπές και παίρνει... ξέρεις τι...
αντίθετα είναι χαρακτηριστικά τα λόγια των αθλητικογράφων στην τηλεόραση, όπου η παρουσίαση αγώνων που περιέχουν πολλά γκολ ξεκινά με τα λόγια "σε ένα συναρπαστικό παιχνίδι..." Ε μα βέβαια, αν το σκορ πάει, για παράδειγμα, 1-0 1-1 2-1 3-1 3-2 3-3 φυσικά και ήταν συναρπαστικό, με 6 γκολ...
αναρίθμητες φορές έχω παρακολουθήσει αγώνες μεταξύ διάσημων ομάδων σε εθνικό ή συλλογικό επίπεδο (κάθε άλλο παρά Νιγηρία-Ιαπωνία δηλαδή)
9 φορές στις 10 μετανοιώνω που σπατάλησα 90 λεπτά
σφιγμένες άμυνες, στενά μαρκαρίσματα, όλοι στο κέντρο να πάρουμε την υπεροχή εκεί που μετράει, προσοχή "μη φάμε γκολ!!!!" (λογικο αφού έτσι και βάλει γκολ μια ομάδα μετά είναι πολύ ευκολώτερο να κρατήσει το 1-0 από το να ανατρέψει η άλλη ομάδα το 1-0 και να νικήσει, αν τα βρει σκούρα απλά σε κάθε επίθεση φροντίζει να κλωτσάει τη μπαλίτσα μακριά και αυτό ήταν, περνάνε τα λεπτά... σφύριξέ το τιμημένο... φρρρτ, λήξη!)
χασμουρητά ατελείωτα
τελικά το μόνο που μετράει σε τέτοιους αγώνες είναι να δει κανεις ποιός θα νικήσει
έτσι και ξέρει κανείς το αποτέλεσμα, και δει και το 3λεπτο με τα καλύτερα στιγμιότυπα, τι λόγο έχει να κάτσει να δει τον αγώνα σε βίντεο αν του δοθεί μια τέτοια ευκαιρία;;;;
στο μπάσκετ ο όρος "τα καλύτερα στιγμιότυπα" δεν έχει νόημα, αν βγάλεις έξω τις ελεύθερες βολές, όλοι οι υπόλοιποι πόντοι που σημειώθηκαν είναι "τα καλύτερα στιγμιότυπα"!!!
θυμάμαι ένα αγώνα Αγγλία-Ελλάδα πριν περίπου 25 χρόνια, στην Αγγλία
φέραμε 0-0
αν δεν υπήρχε κάμερα στη μεριά που "κάναμε επίθεση", δεν θα χανόταν τίποτε
η Ελλάδα πέρασε τη σέντρα μόνο μια φορά, είχε μπεί ο Αρδίζογλου αλλαγή και με το γνωστό του τσαμπουκά πέρασε 2-3, πέρασε και τη σέντρα και φυσικά κόπηκε
η υπεροχή της Αγγλίας ήταν κάτι περισσότερο από συντριπτική, μιλάμε για το απόλυτο μονότερμα
και το σκορ 0-0, δηλαδή ισάξιες οι ομάδες στον αγώνα αυτό!!!
πανηγύριζε ο τύπος την επομενη μέρα στην Ελλάδα... ναι καλά...
τι συμβαίνει λοιπόν; γιατί δεν μπαίνουν γκολ; γιατί δεν νικάει ο καλύτερος;
ένα σωρό αιτίες
1. το βλαμμένο το offside: εκεί που πάει να γίνει φάση, φρρρρτ! offside! λες και ο κανόνας φτιάχτηκε ακριβώς για να κάνει το άθλημα πιο βαρετό!!! και τι με νοιάζει αν ο παίκτης δεν καλυπτόταν; ας πήγαιναν να τον κάλυπταν! έτσι θα αποσυμφοριζοταν και το κέντρο όπου γίνεται χαμός! υπάρχουν στιγμές που αν παγώσει κανείς την εικόνα, πιάνει στο κεντρο καμιά 10αριά παίκτες σε ένα τετράγωνο 5χ5! αν είναι δυνατόν! θα πιάσετε κοριούς άνθρωποι!!! πώς να περάσει η μπάλα μέσα από τέτοια πίεση;;;;
2. οι παίκτες είναι πάρα πολλοί, όσο κι αν αυτό φαίνεται αστείο. όταν φτιάχτηκαν οι κανονισμοί του αθλήματος οι παίκτες δεν είχαν τη φυσική κατάσταση που έχουν τώρα: είναι πλέον σε θέση να οργώνουν το γήπεδο και να γεμίζουν τρύπες εύκολα, με αποτέλεσμα η άμυνες να πνίγουν τις επιθέσεις, με το που παίρνει ο επιθετικός τη μπάλα πέφτουν δύο πάνω του και περιμένει τρίτος παραδίπλα. είναι χαρακτηριστικό ότι αγώνες όπου και οι δύο ομάδες καταλήγουν να παίζουν 10 με 10 λόγω αποβολών κατά κανόνα γίνονται πιο "περιπετειώδεις"
3. δεν υπάρχει περιορισμός σε φάουλ: θα πώ ένα μόνο πράγμα, φανταστείτε τι θα γινόταν στο μπάσκετ αν δεν υπήρχε όριο στον αριθμό φάουλ. έχουν φτάσει οι σχολιαστές να μιλούν για "έξυπνα" φάουλ, πράγμα φυσικό αφού ένα φάουλ δεν έχει καμία σημαντική συνέπεια, ανακόπτεται η επίθεση που θα μπορούσε να οδηγήσει σε γκολ και όλα καλά!!! συχνότατα η χειρότερη ομάδα έχει διπλάσια φάουλ, γιατί να μην έχει; εύκολος και χωρίς κοστος τρόπος να φρεναριστεί η καλύτερη ομάδα!
4. το πέναλτυ είναι άδικο: πολύ συχνά δίνεται σε φάσεις που δεν μύριζαν γκολ, τη στιγμή που ένα πέναλτυ είναι σχεδόν σίγουρο γκολ. αντίθετα, κλαδέματα και τρικλοποδιές που γίνονται σε πολύ επιίνδυνες φάσεις για να κόψουν σχεδόν βέβαιο γκολ τιμωρούνται με ένα απλό φάουλ, απλά και μόνο γιατί έγιναν έξω από την περιοχή. Μας έπιασε ξαφνικά πάθος με την τοπογραφία!!
5. οι διαιτητές κάνουν εύκολα λάθος αφού δεν προλαβαίνουν να βρίσκονται κοντά στις φάσεις. στο μπάσκετ σε ένα πολύ μικρώτερο χώρο υπάρχουν 2 διαιτητές (και στο ΝΒΑ τρείς), στο ποδόσφαιρο παραμένει ένας κακομοίρης. και με τα γκολ να μπαίνουν με το σταγονόμετρο, ένα λάθος διαιτητή μπορεί κάλιστα να κρίνει το αποτέλεσμα! φανταστείτε ένα λάθος στο μπάσκετ, θα κρίνει ένα καλάθι, ένα ανάμεσα στα 30 περίπου που βάζει καθε ομάδα!!!
Πολύ θα ήθελα να έβλεπα τις παρακάτω αλλαγές κανονισμών:
- το offside να ισχύει μόνο εφόσον η πάσα γίνει πίσω από τη σέντρα. Όταν ο πασαδόρος έχει περάσει τη σέντρα, η ομάδα του βρίσκεται στην επίθεση, να τσακιστεί λοιπόν η αντίπαλη ομάδα και να μαρκάρει τους επιτιθέμενους, όπου κι αν αυτοί επιλέξουν να πάνε (νομίζω η συνθήκη Σένγκεν ισχύει και στο χορτάρι)
- όριο δύο φάουλ ανά παίκτη, στο τρίτο αποβολή χωρίς αντικατάσταση: τέρμα στην ασυδοσία του φάουλ, στην τρομοκρατία του "πίσω και σ' έφαγα" και στα "έξυπνα" φάουλ
- κόκκινη κάρτα όταν το τάκλινγκ γίνεται με τα δύο πόδια, κάτι που απειλεί σοβαρά τη σωματική ακεραιότητα του αντιπάλου
- δεν υπάρχει κανένας λόγος να έχει ο τερματοφύλακας το δικαίωμα να πιάνει τη μπάλα με το χέρι εκτός μικρής περιοχής. Ο ρόλος του είναι να φυλάει το τέρμα, αυτό γίνεται θαυμάσια από τη μικρή περιοχή, με το δικαίωμα να πιάνει τη μπάλα και στη μεγάλη περιοχή γίνεται κατά κάποιο τρόπο ο δυνάστης της μεγάλης περιοχής και φυσικά περιορίζει πολύ τη δυνατότητα σκοραρίσματος.
- όριο δύο παικτών στο τείχος στο φάουλ, ώστε να διευκολυνθεί το γκολ από φάουλ. Αυτή τη στιγμή υπάρχει το εξής εξωφρενικό: αν το φάουλ γίνει 5 πόντους μέσα στην περιοχή, ένας παίκτης στήνει τη μπάλα στα 11 βήματα και, ανενόχλητος, εκτελεί τον τερματοφύλακα. Αν γίνει 5 εκατοστά έξω από την περιοχή, δηλαδή 10 ποντάκια πιο μακριά, ένας παίκτης στήνει τη μπάλα στο σημείο του φάουλ, με ένα τείχος 5-6 ντερεκιών μπροστά. Προφανώς υπάρχει μια παράλογη ασυνέχεια εδώ.
- δύο διαιτητές σε κάθε παιχνίδι
- χρήση της τηλεόρασης για replay σε φάσεις που αμφισβητούνται, με δικαίωμα δύο αμφισβητήσεις ανά ομάδα σε κάθε παιχνίδι, ώστε να μη γίνει κατάχρηση του δικαιώματος
Σάββατο 22 Μαρτίου 2008
Περί Λαζόπουλου
Ναι βγάζει γέλιο. Ναι εκφράζει ένα μεγάλο μέρος του λαού.
Ωστόσο (1) λαϊκίζει συστηματικά (2) πηδάει από το ένα θέμα στο άλλο και χάνεται ο ειρμός (3) λύνει τις διαφορές του με τους διάφορους που εχθρεύεται χωρίς αντίλογο, εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία που του δίνεται να έχει ένα μικρόφωνο στο χέρι και ο Κούγιας και ο κάθε Κούγιας να μην μπορεί να κάνει κάτι γι' αυτό. Είναι πολύ εύκολο να πείσεις για το δίκιο σου, όταν δεν υπάρχει αντίλογος... Θα ήταν πιο αντρίκιο να άφηνε τα προσωπικά του εκτός εκπομπής. Η πολιτική επικαιρότητα του παρέχει δεκάδες πρόσωπα να σχολιάσει, δεν χρειάζεται να καταφεύγει στις προσωπικές του υποθέσεις.
Αυτιά.
Ωστόσο (1) λαϊκίζει συστηματικά (2) πηδάει από το ένα θέμα στο άλλο και χάνεται ο ειρμός (3) λύνει τις διαφορές του με τους διάφορους που εχθρεύεται χωρίς αντίλογο, εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία που του δίνεται να έχει ένα μικρόφωνο στο χέρι και ο Κούγιας και ο κάθε Κούγιας να μην μπορεί να κάνει κάτι γι' αυτό. Είναι πολύ εύκολο να πείσεις για το δίκιο σου, όταν δεν υπάρχει αντίλογος... Θα ήταν πιο αντρίκιο να άφηνε τα προσωπικά του εκτός εκπομπής. Η πολιτική επικαιρότητα του παρέχει δεκάδες πρόσωπα να σχολιάσει, δεν χρειάζεται να καταφεύγει στις προσωπικές του υποθέσεις.
Αυτιά.
Παρασκευή 21 Μαρτίου 2008
απεργίες ΔΕΗ
Δύσκολο να πει κανείς ξεκάθαρα ότι η ΓΕΝΟΠ έχει δίκιο ή άδικο.
Ναι το δικαίωμα στην απεργία είναι σεβαστό ως και ιερό.
Όμως οι πληττόμενοι δεν είναι οι κυβερνώντες αλλά το κοινωνικό σύνολο. Χάθηκαν εκατομμύρια από την έλλειψη ηλεκτρικής ισχύος, και το κυριώτερο έγιναν δυστυχήματα και ατυχήματα από τα κλειστά φανάρια. Βέβαια ένα εύλογο ερώτημα είναι, τα φανάρια δεν έχουν διατάξεις αδιάλειπτης ισχύος; Η απάντηση είναι εξίσου εύλογη: "είσαι σοβαρός ρε φίλε, στο ελαδιστάν ζούμε...".
Για μένα οι απεργία έπρεπε να κρατήσει 2-3 μέρες. Να φανεί ότι όλες οι συνδικαλιστικές παρατάξεις ομόφωνα στηρίξαν την απεργία, και να γίνει και μια μαζική πορεία στο Μαξίμου. Εξάλλου είναι γνωστό πως ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των υπαλλήλων της ΔΕΗ δουλεύουν κάνα εξάωρο τη μέρα σε γραφεία, με φραπέ και κουβεντούλα. Τι συμπάθεια να κερδίσουν από τον υπάλληλο του ιδιωτικού τομέα με το χαλαρό 10ωρο και τα 800 καθαρά;
Από κει και πέρα το ζητούμενο είναι τι θα ψηφίσουν οι ΔΕΗτζήδες στις επόμενες εκλογές. Αν η ΝΔ πάρει πάνω από 5% (από άτομα που φοβούνται μήπως θα τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι αν ψηφίσουν κάτι άλλο), τότε οι ΔΕΗτζήδες είναι απλά άξιοι της μοίρας τους. Το ίδιο βέβαια θα ισχύει και για τους υπόλοιπους πληττόμενους που θα ψηφίσουν δεξιά στις επόμενες εκλογές. Φυσικά η ΝΔ στις επόμενες εκλογές θα υπερβεί όχι το 5% αλλά το 35% στις επόμενες εκλογές μεταξύ των ΔΕΗτζήδων, οπότε προσωπικά δεν τους λυπάμαι καθόλου. Ειδικά όταν ως δημόσιοι υπάλληλοι απολαμβάνουν της μονιμότητας, χάρη στην οποία είναι σε θέση να απεργήσουν. Αν απεργήσει ο ιδιωτικός υπάλληλος, ο εργοδότης του θα περιμένει λίγο καιρό για να ξεκαρφωθεί και μετά θα τον απολύσει δήθεν για "χαμηλή απόδοση". Περισσότερα για τη μάστιγα που λέγεται "μονιμότητα" σε μελλοντικό αρθράκι.
Πάντως αξίζουν συγχαρητήρια στη νουδούλα για το χειρισμό του θέματος των δημοσιογράφων. Δεν είχαν ποτέ σκοπό να τους πλήξουν με το νέο ασφαλιστικό. Ωστόσο τους ήθελαν μαζί τους. Σκεφτείτε τις δύο παρακάτω διατυπώσεις για την ίδια είδηση:
Ναι το δικαίωμα στην απεργία είναι σεβαστό ως και ιερό.
Όμως οι πληττόμενοι δεν είναι οι κυβερνώντες αλλά το κοινωνικό σύνολο. Χάθηκαν εκατομμύρια από την έλλειψη ηλεκτρικής ισχύος, και το κυριώτερο έγιναν δυστυχήματα και ατυχήματα από τα κλειστά φανάρια. Βέβαια ένα εύλογο ερώτημα είναι, τα φανάρια δεν έχουν διατάξεις αδιάλειπτης ισχύος; Η απάντηση είναι εξίσου εύλογη: "είσαι σοβαρός ρε φίλε, στο ελαδιστάν ζούμε...".
Για μένα οι απεργία έπρεπε να κρατήσει 2-3 μέρες. Να φανεί ότι όλες οι συνδικαλιστικές παρατάξεις ομόφωνα στηρίξαν την απεργία, και να γίνει και μια μαζική πορεία στο Μαξίμου. Εξάλλου είναι γνωστό πως ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των υπαλλήλων της ΔΕΗ δουλεύουν κάνα εξάωρο τη μέρα σε γραφεία, με φραπέ και κουβεντούλα. Τι συμπάθεια να κερδίσουν από τον υπάλληλο του ιδιωτικού τομέα με το χαλαρό 10ωρο και τα 800 καθαρά;
Από κει και πέρα το ζητούμενο είναι τι θα ψηφίσουν οι ΔΕΗτζήδες στις επόμενες εκλογές. Αν η ΝΔ πάρει πάνω από 5% (από άτομα που φοβούνται μήπως θα τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι αν ψηφίσουν κάτι άλλο), τότε οι ΔΕΗτζήδες είναι απλά άξιοι της μοίρας τους. Το ίδιο βέβαια θα ισχύει και για τους υπόλοιπους πληττόμενους που θα ψηφίσουν δεξιά στις επόμενες εκλογές. Φυσικά η ΝΔ στις επόμενες εκλογές θα υπερβεί όχι το 5% αλλά το 35% στις επόμενες εκλογές μεταξύ των ΔΕΗτζήδων, οπότε προσωπικά δεν τους λυπάμαι καθόλου. Ειδικά όταν ως δημόσιοι υπάλληλοι απολαμβάνουν της μονιμότητας, χάρη στην οποία είναι σε θέση να απεργήσουν. Αν απεργήσει ο ιδιωτικός υπάλληλος, ο εργοδότης του θα περιμένει λίγο καιρό για να ξεκαρφωθεί και μετά θα τον απολύσει δήθεν για "χαμηλή απόδοση". Περισσότερα για τη μάστιγα που λέγεται "μονιμότητα" σε μελλοντικό αρθράκι.
Πάντως αξίζουν συγχαρητήρια στη νουδούλα για το χειρισμό του θέματος των δημοσιογράφων. Δεν είχαν ποτέ σκοπό να τους πλήξουν με το νέο ασφαλιστικό. Ωστόσο τους ήθελαν μαζί τους. Σκεφτείτε τις δύο παρακάτω διατυπώσεις για την ίδια είδηση:
- δεν προέκυψε κάτι νεώτερο μετά τη σημερινή συνάντηση Υπουργού Εργασίας και συνδικαλιστών για το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο μπλα μπλα μπλα
- ανυποχώρητη η Υπουργός Εργασίας, απέρριψε όλες τις εκκλήσεις των εργατικών σωματείων για μετρίαση των προβλέψεων του νέου ασφαλιστικού νομοσχεδίου μπλα μπλά μπλα
Ασφαλιστικό μέρος 1ο
Το ασφαλιστικό σύστημα όπως είναι γνωστό έχει τρείς πυλώνες στήριξης:
Η ελληνική λογική (ή γαλάζια τουλάχιστον) λέει πως αυτοί οι δύο πυλώνες πρέπει να μείνουν ανενόχλητοι, και να χτυπηθεί ο πρώτος, ο πιο αδύναμος να αντιδράσει. Γιατί ο πρώτος είναι ο λαουτζίκος, ο δεύτερος είναι τα κολλητάρια μας, και ο τρίτος είναι... εμείς!
Εξάλλου υπάρχει "νωπή λαϊκή εντολή", αυτή με τα τρία "δεν", που περιέργως έγιναν "θα" την επομένη των εκλογών.
Γιατί όμως τέτοια αντιμετώπιση προς τον κοινό πολίτη, τον μη προνομιούχο;
Μα γιατί αυτή η κυβέρνηση τον μη προνομιούχο τον βλέπει ως ψηφοφόρο κάθε 3-4 χρόνια, και τίποτε περισσότερο. Τα Σαββατόβραδα με επιχειρηματίες πάνε οι υπουργοί σε ταβέρνες και κυριλέ εστιατόρια για φαγητό, δεν πάνε με εργάτες των - λιγοστών - ελληνικών βιομηχανιών, ούτε με δασκάλους, ούτε με ντελιβεράδες. Και τα καλοκαίρια δεν πάνε στα νησιά με τα γιώτ των εμποροϋπαλλήλων ή των λιμενεργατών... Εξάλλου οι δεξιές κυβερνήσεις πιστεύουν στη με κάθε τρόπο στήριξη της επιχειρηματικότητας. Αυτή είναι καη η έννοια της λέξης "φιλελευθερισμός", ελευθερία (λέγε με "ασυδοσία") στους επιχειρηματίες. Όσο ο κοινός έλληνας πιστεύει τα προεκλογικά τους φούμαρα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να αλλάξει αυτή η κατάσταση.
Το ίδιο περίπου θα έκανε και το πράσινο κόμμα, τέτοια δείγματα γραφής έχει δώσει. Όταν προ ετών ετέθη ζήτημα να δωθούν στη δημοσιότητα οι επιχειρήσεις που κερδοσκοπούσαν, ο Τσοχατζόπουλος εξανέστη: "όχι σε αστυνομικά μέτρα!" ανέκραξε, αγανακτώντας απέναντι σε μια τόσο εξοντωτική ενέργεια. "άσε", σου λέει, "να τους βάλουμε καλύτερα ένα προστιμάκι που, αν φιλοτιμηθούν, θα πληρώσουν". Μερικούς μήνες αργότερα έκανε ένα μυθικό γάμο στο Παρίσι, φέρνοντας τους καλεσμένους του από την Ελλάδα με μισθωμένο jet και βάζοντάς τους σε πανάκριβο ξενοδοχείο. Γενικώτερα το ΠΑΣΟΚ άφησε την εισφοροδιαφυγή να θεριέψει (μαζί με αναρίθμητες άλλες εκφάνεις της νεοελληνικής λαμογιάς), άφησε τα χρέη του κράτους προς τα ταμεία να διογκωθούν και περιόρισε όσο μπόρεσε τα ασφαλιστικά δικαιώματα με διάφορους νόμους που ψήφισε. Τώρα παριστάνει τον μπροστάρη των αγώνων κατά του νέου νόμου. Αν το ΠΑΣΟΚ είχε βγεί κυβέρνηση θα είχε κάνει τα εξής: θα είχε αφήσει ανενόχλητη την εισφοροδιαφυγή για τους ίδιους λόγους με τη ΝΔ, θα είχε αφήσει τις κρατικές οφειλές στα ίδια επίπεδα, και πάλι για τους ίδιους λόγους με τη ΝΔ (ο κρατικός κορβανάς είναι για να εξυπηρετούνται οι ημέτεροι με "ειδικούς λογαριασμούς" και μιλημένες συμβάσεις δημοσίων έργων, όχι για να λύνονται λαϊκά προβλήματα), και ως προς τον ίδιο τον έρμο τον ασφαλισμένο θα είχε πάρει λίγο πιο ήπια - αρνητικά βεβαίως - μέτρα, απλά γιατί τον φοβάται στις επόμενες εκλογές περισσότερο από τη ΝΔ. Εξάλλου ο νόμος Ρέππα έδειξε ξεκάθαρα τις πραγματικές τους προθέσεις (τότε που ήταν σειρά της νουδούλας να κόπτεται υπέρ των πληττόμενων ασφαλισμένων). Σε όσα λόγια πασόκων έχω διαβάσει ή ακούσει, δεν έχω δει μια νύξη στο θέμα της πάταξης όχι της εισφοροδιαφυγής, αφού αυτή είναι μόνο μια λέξη που δεν ψηφίζει, αλλά όσων επιχειρηματιών εισφοροδιαφεύγουν (αυτοί δεν είναι λέξεις, είναι πορτοφόλια, και μάλιστα μεγάλα). Ούτε έχω δει κάτι για ακύρωση του ασφαλιστικού νομοσχεδίου αν και όταν το ΠΑΣΟΚ γίνει πάλι κυβέρνηση. Όπως έγραψα παραπάνω, τα ίδια κατά 90% και εκείνοι προκρίνουν ενδομύχως ως μέτρα, απλά τώρα το κρύβουν, όπως και ο Κων/νος Καραμανλής ο ΙΙ ο Μουρόχαυλος το έκρυψε με εκείνα τα τρία "δέν" που μόνο οι αφελείς πίστεψαν και τώρα κλαψουρίζουν αφού τον ψήφισαν.
Πάντως από σήμερα πιστεύω πως το ασφαλιστικό σύστημα ονομάζεται έτσι γιατί απλά λειτουργεί προς όφελος των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιριών.
(του μπι κοντίνιουντ)
- τους εργαζόμενους, που θέλουν - δε θέλουν πληρώνουν κανονικά τις εισφορές τους
- τις επιχειρήσεις, που όπως γνωρίζουμε, εισφοροδιαφεύγουν σε μεγάλο ποσοστό και με ποσά αστρονομικά
- και το κράτος, που όπως επίσης όλοι γνωρίζουμε, χρωστά τεράστια ποσά στα Ταμεία
Η ελληνική λογική (ή γαλάζια τουλάχιστον) λέει πως αυτοί οι δύο πυλώνες πρέπει να μείνουν ανενόχλητοι, και να χτυπηθεί ο πρώτος, ο πιο αδύναμος να αντιδράσει. Γιατί ο πρώτος είναι ο λαουτζίκος, ο δεύτερος είναι τα κολλητάρια μας, και ο τρίτος είναι... εμείς!
Εξάλλου υπάρχει "νωπή λαϊκή εντολή", αυτή με τα τρία "δεν", που περιέργως έγιναν "θα" την επομένη των εκλογών.
Γιατί όμως τέτοια αντιμετώπιση προς τον κοινό πολίτη, τον μη προνομιούχο;
Μα γιατί αυτή η κυβέρνηση τον μη προνομιούχο τον βλέπει ως ψηφοφόρο κάθε 3-4 χρόνια, και τίποτε περισσότερο. Τα Σαββατόβραδα με επιχειρηματίες πάνε οι υπουργοί σε ταβέρνες και κυριλέ εστιατόρια για φαγητό, δεν πάνε με εργάτες των - λιγοστών - ελληνικών βιομηχανιών, ούτε με δασκάλους, ούτε με ντελιβεράδες. Και τα καλοκαίρια δεν πάνε στα νησιά με τα γιώτ των εμποροϋπαλλήλων ή των λιμενεργατών... Εξάλλου οι δεξιές κυβερνήσεις πιστεύουν στη με κάθε τρόπο στήριξη της επιχειρηματικότητας. Αυτή είναι καη η έννοια της λέξης "φιλελευθερισμός", ελευθερία (λέγε με "ασυδοσία") στους επιχειρηματίες. Όσο ο κοινός έλληνας πιστεύει τα προεκλογικά τους φούμαρα, δεν υπάρχει κανένας λόγος να αλλάξει αυτή η κατάσταση.
Το ίδιο περίπου θα έκανε και το πράσινο κόμμα, τέτοια δείγματα γραφής έχει δώσει. Όταν προ ετών ετέθη ζήτημα να δωθούν στη δημοσιότητα οι επιχειρήσεις που κερδοσκοπούσαν, ο Τσοχατζόπουλος εξανέστη: "όχι σε αστυνομικά μέτρα!" ανέκραξε, αγανακτώντας απέναντι σε μια τόσο εξοντωτική ενέργεια. "άσε", σου λέει, "να τους βάλουμε καλύτερα ένα προστιμάκι που, αν φιλοτιμηθούν, θα πληρώσουν". Μερικούς μήνες αργότερα έκανε ένα μυθικό γάμο στο Παρίσι, φέρνοντας τους καλεσμένους του από την Ελλάδα με μισθωμένο jet και βάζοντάς τους σε πανάκριβο ξενοδοχείο. Γενικώτερα το ΠΑΣΟΚ άφησε την εισφοροδιαφυγή να θεριέψει (μαζί με αναρίθμητες άλλες εκφάνεις της νεοελληνικής λαμογιάς), άφησε τα χρέη του κράτους προς τα ταμεία να διογκωθούν και περιόρισε όσο μπόρεσε τα ασφαλιστικά δικαιώματα με διάφορους νόμους που ψήφισε. Τώρα παριστάνει τον μπροστάρη των αγώνων κατά του νέου νόμου. Αν το ΠΑΣΟΚ είχε βγεί κυβέρνηση θα είχε κάνει τα εξής: θα είχε αφήσει ανενόχλητη την εισφοροδιαφυγή για τους ίδιους λόγους με τη ΝΔ, θα είχε αφήσει τις κρατικές οφειλές στα ίδια επίπεδα, και πάλι για τους ίδιους λόγους με τη ΝΔ (ο κρατικός κορβανάς είναι για να εξυπηρετούνται οι ημέτεροι με "ειδικούς λογαριασμούς" και μιλημένες συμβάσεις δημοσίων έργων, όχι για να λύνονται λαϊκά προβλήματα), και ως προς τον ίδιο τον έρμο τον ασφαλισμένο θα είχε πάρει λίγο πιο ήπια - αρνητικά βεβαίως - μέτρα, απλά γιατί τον φοβάται στις επόμενες εκλογές περισσότερο από τη ΝΔ. Εξάλλου ο νόμος Ρέππα έδειξε ξεκάθαρα τις πραγματικές τους προθέσεις (τότε που ήταν σειρά της νουδούλας να κόπτεται υπέρ των πληττόμενων ασφαλισμένων). Σε όσα λόγια πασόκων έχω διαβάσει ή ακούσει, δεν έχω δει μια νύξη στο θέμα της πάταξης όχι της εισφοροδιαφυγής, αφού αυτή είναι μόνο μια λέξη που δεν ψηφίζει, αλλά όσων επιχειρηματιών εισφοροδιαφεύγουν (αυτοί δεν είναι λέξεις, είναι πορτοφόλια, και μάλιστα μεγάλα). Ούτε έχω δει κάτι για ακύρωση του ασφαλιστικού νομοσχεδίου αν και όταν το ΠΑΣΟΚ γίνει πάλι κυβέρνηση. Όπως έγραψα παραπάνω, τα ίδια κατά 90% και εκείνοι προκρίνουν ενδομύχως ως μέτρα, απλά τώρα το κρύβουν, όπως και ο Κων/νος Καραμανλής ο ΙΙ ο Μουρόχαυλος το έκρυψε με εκείνα τα τρία "δέν" που μόνο οι αφελείς πίστεψαν και τώρα κλαψουρίζουν αφού τον ψήφισαν.
Πάντως από σήμερα πιστεύω πως το ασφαλιστικό σύστημα ονομάζεται έτσι γιατί απλά λειτουργεί προς όφελος των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιριών.
(του μπι κοντίνιουντ)
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)