Έτσι όπως παίξαμε θα έλεγε κανείς πως οι έλληνες παίκτες έχουν κάποιο πρόβλημα εγκεφαλικής αναπηρίας. Πως το να κάνουν τρείς συνεχόμενες πάσες χωρίς να κάνουν λάθος υπερβαίνει τις δυνατότητες ενός έλληνα ποδοσφαιριστή. Κάναμε τη σέντρα στο παιχνίδι, και για τα επόμενα 30" δεν ξέραμε τι να κάνουμε το τόπι, παίζαμε πάσες 30μ πίσω από τη σέντρα, ώσπου οι γερμανοί πίεσαν και μας ανάγκασαν στο πρώτο από πολλές 10άδες λάθη που ακολούθησαν ώσπου ο διαιτητής να δώσει το τελευταίο λυτρωτικό σφύριγμα.Το 70-30 σε κατοχή μπάλας δίνει ανάγλυφα την κατάσταση.
Οι γερμανοί έφταναν σε πλεονεκτηκότατες θέσεις σε όλο τον αγώνα με χαρακτηριστική άνεση. Έχασαν τουλάχιστον τρία ακόμη γκολ, το σκορ στο ημίχρονο θα μπορούσε άνετα να είναι 0-3. Μάλιστα το 2-4 το πετύχαμε μόνο γιατί, στους φαιδρούς κανονισμούς του ποδοσφαίρου, το χέρι που συμπτωματικά έκανε ο αφρικανο-γερμανός καθώς γύριζε να αποφύγει τη μπάλα σφυρίζεται πέναλτυ, ενώ προφανώς είναι κάτι εντελώς ακούσιο και συνεπώς μη κολάσιμο, αν κανείς θέλει να δει το θέμα λογικά.
Τέτοιες θλιβερές εμφανίσεις απέναντι σε πρώτης τάξης ομάδες κάναμε τη δεκαετία του 80 και πιο πριν, και λέγαμε "ε εντάξει δεν μπορούμε ακόμη να τις παίξουμε αυτές τις ομάδες", μα πότε θα τις παίξουμε; Μήπως λίγο μετά τη δευτέρα παρουσία; Εξάλλου δεν μπορεί κανείς να α μφισβητήσει πως η ομάδα του 2004 (αυτή που υπνώτισε το θεό) θα έπαιζε τη Γερμανία πολύ καλύτερα, εκείνη η ομάδα είχε πολύ καλή αλληλοκάλυψη σε άμυνα και επίθεση, δεν πουλούσε μπάλα. Με άλλα λόγια κάναμε βήματα πίσω τα τελευταία χρόνια, περάσαμε για άλλη μια φορά στο "αυτή η ομάδα έβαλε τις βάσεις για να έλθουν τώρα τα νέα παιδιά μπλα μπλα" κοινοτυπίες και άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.
Γιατί τα γράφω αυτά; Μα γιατί σήμερα εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας σ' αυτή την ομάδα που πήγαν τόσο καλά στο τουρνουά... Τόση μιζέρια; Τόσο βαθιά είναι πλέον η πίστη μας πως μόνο ως εκεί φτάνουμε και πρέπει και να είμαστε ευχαριστημένοι; Η εικόνα του αγώνα ήταν θλιβερή για τα ελληνικά χρώματα, ο Δαυίδ έπαιζε με το Γολιάθ, και ενώ ο Δαυίδ της ιστορίας ήταν τουλάχιστον έξυπνος, εμείς τρέχαμε σαν κοτόπουλα κυνηγώντας τις χαμένες πάσες μας.
Δηλαδή τι πρέπει να προσδοκάμε για να αντιμετωπίσουμε μια Γερμανία με αξιοπρέπεια; Κάποια επιφοίτηση ποδοσφαιρικής ευφυίας; Τα αστρονομικά ποσά των αμοιβών αυτών των ποδοσφαιριστών δεν πρέπει να συνοδεύονται και από κάποιες απαιτήσεις; Όχι να νικήσουμε τη Γερμανία, αλλά τουλάχιστον να σταθούμε απέναντί τους χωρίς να προκαλούμε περιπαικτικά σχόλια από τους ξένους και ντροπή από τους έλληνες θεατές.
Οι γερμανοί έφταναν σε πλεονεκτηκότατες θέσεις σε όλο τον αγώνα με χαρακτηριστική άνεση. Έχασαν τουλάχιστον τρία ακόμη γκολ, το σκορ στο ημίχρονο θα μπορούσε άνετα να είναι 0-3. Μάλιστα το 2-4 το πετύχαμε μόνο γιατί, στους φαιδρούς κανονισμούς του ποδοσφαίρου, το χέρι που συμπτωματικά έκανε ο αφρικανο-γερμανός καθώς γύριζε να αποφύγει τη μπάλα σφυρίζεται πέναλτυ, ενώ προφανώς είναι κάτι εντελώς ακούσιο και συνεπώς μη κολάσιμο, αν κανείς θέλει να δει το θέμα λογικά.
Τέτοιες θλιβερές εμφανίσεις απέναντι σε πρώτης τάξης ομάδες κάναμε τη δεκαετία του 80 και πιο πριν, και λέγαμε "ε εντάξει δεν μπορούμε ακόμη να τις παίξουμε αυτές τις ομάδες", μα πότε θα τις παίξουμε; Μήπως λίγο μετά τη δευτέρα παρουσία; Εξάλλου δεν μπορεί κανείς να α μφισβητήσει πως η ομάδα του 2004 (αυτή που υπνώτισε το θεό) θα έπαιζε τη Γερμανία πολύ καλύτερα, εκείνη η ομάδα είχε πολύ καλή αλληλοκάλυψη σε άμυνα και επίθεση, δεν πουλούσε μπάλα. Με άλλα λόγια κάναμε βήματα πίσω τα τελευταία χρόνια, περάσαμε για άλλη μια φορά στο "αυτή η ομάδα έβαλε τις βάσεις για να έλθουν τώρα τα νέα παιδιά μπλα μπλα" κοινοτυπίες και άλλα λόγια να αγαπιόμαστε.
Γιατί τα γράφω αυτά; Μα γιατί σήμερα εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας σ' αυτή την ομάδα που πήγαν τόσο καλά στο τουρνουά... Τόση μιζέρια; Τόσο βαθιά είναι πλέον η πίστη μας πως μόνο ως εκεί φτάνουμε και πρέπει και να είμαστε ευχαριστημένοι; Η εικόνα του αγώνα ήταν θλιβερή για τα ελληνικά χρώματα, ο Δαυίδ έπαιζε με το Γολιάθ, και ενώ ο Δαυίδ της ιστορίας ήταν τουλάχιστον έξυπνος, εμείς τρέχαμε σαν κοτόπουλα κυνηγώντας τις χαμένες πάσες μας.
Δηλαδή τι πρέπει να προσδοκάμε για να αντιμετωπίσουμε μια Γερμανία με αξιοπρέπεια; Κάποια επιφοίτηση ποδοσφαιρικής ευφυίας; Τα αστρονομικά ποσά των αμοιβών αυτών των ποδοσφαιριστών δεν πρέπει να συνοδεύονται και από κάποιες απαιτήσεις; Όχι να νικήσουμε τη Γερμανία, αλλά τουλάχιστον να σταθούμε απέναντί τους χωρίς να προκαλούμε περιπαικτικά σχόλια από τους ξένους και ντροπή από τους έλληνες θεατές.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου